
بیدل دهلوی- غزل شماره 1901
در یاد جلوهٔ تو که دارد هزار رنگ
چون گل گرفته است مرا در کنار رنگ
عصمت صفای آینهٔ جلوهات بس است
تا غنچه است گل نفروشد غبار رنگ
عریان تنی ز چاک گریبان منزّه است
ای بوی عافیت! نکنی اختیار رنگ
در راه جلوهات که بهشت امیدهاست
گل کرده اشک همچو نگه انتظار رنگ
ای بیخبر درین چمن اسبابِ عیش کو؟
اینجاست بیبقا گل و بیاعتبار رنگ
هر برگ گل ز صبحِ دگر میدهد نشان
از بس شکسته است به طبع بهار رنگ
بی برگ از این چمن چو سحر بایدت گذشت
گو خاک جوشِ گل زن و گردون ببار رنگ
سیر بهار ما به تأمّل چه ممکن است
بال فشاندهایست به روی شرار رنگ
از خود چو اشک، جرأتِ پرواز شستهایم
یارب مکن به خونِ نیازم دچار رنگ
افراط در طبیعتِ عشرت، کدورت است
بی داغ گل نمیکند از لالهزار رنگ
خونم همان به دشتِ عدم بال میزند
گر بسملم کنی چو نفس صدهزار رنگ
بیدل کجاست ساغرِ دیگر درین بساط
گرداندهام چو رنگ به رفع خمار رنگ



