
بیدل دهلوی- غزل شماره 1897
بسکه بیلعل تو رفت از بزمِ عیشِ ما نمک
میزند بر ساغرِ می، خندهٔ مینا نمک
داغِ شوقت زیرمشق منّت هر پنبه نیست
اشک خود کافیست گر خواهد کباب ما نمک
جسم راحت خواه و دل جمعیّت و عمر امتداد
با چنین توفانِ حاجت، دارد استغنا نمک
ای خرد خمخانهٔ نازی بجوش آوردهای
باش تا شور جنون ما کند پیدا نمک
پشت بر گُل دادن از آثار کافر نعمتی است
جای آن دارد که گیرد چشمِ شبنم را نمک
اضطرابِ شعله، تسکینش همان خاکستر است
کوشش ما میبرد داغی که دارد با نمک
بیتبسّم نیست با آن جوشِ شیرینی لبش
تا تو دریابی که در کار است در هر جا نمک
آفت هستی به اسبابی دگرموقوف نیست
زخمِ صبح از خندهٔ خود میکند انشا نمک
با همه ابرام باید تشنهکامِ یأس مرد
حرص مستسقی و دارد آبروی ما نمک
بیدل از حسن ملیحش چند غافل زیستن
دیدههای زخم را هم میکند بینا نمک



