
بیدل دهلوی- غزل شماره 1805
دلی را که بخشد گداز آرزویش
چو شبنم دهد غوطه در آبرویش
به جمعیِت زلفِ مشکین بنازم
که از هر بن موست حیران رویش
چرا دل نبالد در آشفتگیها؟
که چون تاب زد، دست در تار مویش
چنان ناتوانم که بر دوشِ حسرت
ز خود میروم گر کشد دل به سویش
توانی به گرد خرامش رسیدن
ز ضبط نفس گر کنی جستجویش
به عاشق ز آلودگیها چه نقصان
که مژگان بوَد دامنِ تر وضویش
ز تقوا ندیدیم غیر از فسردن
خوشا عالم مستی و های و هویش
به میخانهٔ وهم تا چند باشی
حبابی که خندد پری بر سبویش
مشو مایلِ اعتباراتِ دنیا
گلِ شمع اگر دیده باشی مبویش
فلک خواهد از اخترت داغ کردن
مجو مغز راحت ز تخم کدویش
صبا گرد زلف که افشاند یارب
که عالم دماغِ ختن شد ز بویش
نگه موج خون گشت در چشم بیدل
چه رنگ است یارب گل آرزویش



