
بیدل دهلوی- غزل شماره 1720
جرأت پیریم این بس که به چندین تک و تاز
قدمِ عجز رساندم به سرِ عمر دراز
کاش بیفکرِ سحر قطع شود فرصت شمع
وهم انجامگدازیست به طبع آغاز
فرصت از کف ندهی تا نشوی داغ فسوس
قاصد ملکِ عدم نامه نمیآرد باز
رحمت از شوخیِ ابرامِ تقاضاست بری
آن درِ باز که بر روی کسی نیست فراز
نفسِِ کافر نشد آگاه ز اقبال سجود
کله ناز خمی داشت به محرابِ نماز
بر که نالیم ز محرومی و بیباکی طبع
همه بودیم ز توفیق ادب محرم راز
شور اغراض جهان بُرد خموشی ز عدم
سرمه در کوه نماند از تک و تاز آواز
حسن و عشق انجمنِ رونقِ اسرار همند
بینیاز است، نیاز آور و بر خویش بناز
پیش از ایجاد ز تشویش تعیّن رستیم
در دل بیضه شکستیم دماغِ پرواز
نشئهٔ فیض ریاضت نتوان سهل شمرد
ای بسا سنگ که مینا شد از اقبال گداز
فکر جمعیّت دل کوتهی همّت بود
عقده تا باز نشد رشته نگردید دراز
نشدم محرمِ انجامِ رعونت بیدل
شمع هرچند به من گفت که: گردن مفراز



