
بیدل دهلوی- غزل شماره 1679
دارم ز سیرِ گلشنِ اسباب در نظر
رنگی که شعله میزندم آب در نظر
خون شد دل از تکلّف اسبابِ زندگی
یک لفظ پوچ و آن همه اعراب در نظر
مخمل نهایم و لیک ز غفلت نصیب ماست
بیداریی که نیست به جز خواب در نظر
در وادی طلب که سراب است چشمهاش
اشکی مگر نشان دهدم آب در نظر
همواری از طبیعت روشن نمیرود
تارِ نگاه را نبوَد تاب در نظر
گلها چو شبنمت به سر و چشم جا دهند
گر باشدت رعایت آداب در نظر
بر خویش هم درِ حسدت باز میشود
گر گل کند حقیقت احباب در نظر
یارب صداعِ غفلت ما را علاج چیست
مخموری خیال و می ناب در نظر
موهومی حقیقت ما را نمودهاند
چون نقطهٔ دهان تو نایاب در نظر
دیگر ز سایهٔ دم تیغت کجا رویم
سرها سجود مایل محراب در نظر
غافل مشو که انجمن اعتبارها
ویرانهایست وحشت سیلاب در نظر
آسودهایم در کف خاکسترِ امید
بیدل کراست بستر سنجاب در نظر



