
بیدل دهلوی- غزل شماره 165
داغم از سودای خام غفلت و وهم رسا
او سپهر و من کف خاک او کجا و من کجا
عجز را گر در جناب بی نیازی ها رهی ست
اینقدر ها بس که تا کویت رسد فریاد ما
نیست برق جانگدازی چون تغافل های ناز
بیش از این آتش مزن در خانهٔ آیینهها
هر که را الفت شهید چشم مخمورت کند
نشئه انگیزد ز خاکش گرد تا روز جزا
از نمود خاکسار عشق نتوان داد عرض
رنگ تمثالی مگر آیینه گردد توتیا
نیست در بنیاد آتش خانهٔ نیرنگ دهر
آنقدر خاکستری کایینهای گیرد جلا
زندگی محمل کش وهم دوعالم آرزو ست
میتپد در هر نفس صد کاروان بانگ درا
آرزو خون گشتهٔ نیرنگ وضع ناز کیست
غمزه دارد دور باش و جلوه میگوید بیا
هرچه میبینم تپش آمادهٔ صد جستجو ست
زبن بیابان نقش پا هم نیست بیآواز پا
قامت او هرکجا سرکوب رعنایان شود
سرو را خجلت مگر در سایهاش دارد به پا
هر نفس صد رنگ میگیرد عنان جلوهاش
تا کند شوخی عرق آیینه میریزد حیا
بال و پر برهم زدن بیدل کف افسوس بود
خاک نومیدی به فرق سعی های نارسا



