
بیدل دهلوی- غزل شماره 1622
همّت از گردنکشی مشکل به استغنا رسد
بر خمِ تسلیم زن تا سر به پشت پا رسد
تا ز مستی تردماغی، انفعال آماده باش
آخر از صهبا خمی برگردن مینا رسد
فطرت آفتها کشد تا نقش بربندد درست
اوّلین جامِ شکست از شیشه بر خارا رسد
غافل از کیفیّت پیغام یکتایی مباش
قاصد او میرسد هرجا دماغ ما رسد
عالمی را بیبضاعت کرد سودای شعور
نقدی از خود کم کند هرکس به جنسی وارسد
راحت آبادی که وحشت بانی آثار اوست
گر کسی تا پای دیوارش رسد صحرا رسد
نورِ شمعِ عزّتم امّا در این ظلمتسرا
عالمی پهلو تهی سازد که بر من جا رسد
همچو بوی غنچه از ضعفی که دارم در کمین
امشبم گر جان رسد بر لب نفس فردا رسد
پیکرم چون شمع از ننگ زمینگیری گداخت
سر به ره میافکنم تا پا به خواب پا رسد
همنشینان زین چمن رفتند من هم بعد از این
بشکنم رنگی که فریادم به آن گلها رسد
غنچه شو بوی گلِ طرزِ کلامم نازک است
بیتأمّل نیست ممکن کس به این انشا رسد
خودسری بیدل چه مقدار آبیارِ وهمهاست
سرو زین اندام میخواهد به آن بالا رسد



