
بیدل دهلوی- غزل شماره 1605
هر سو نظر گشودیم زان جلوه رنگ دارد
آیینه خانهها را یک عکس تنگ دارد
بیش و کم تو و ماست نقص و کمال فطرت
میزان عدل یکتا شرم از دو سنگ دارد
خفّاش و سایه عمریست از آفتاب دورند
از وضع تیرهطبعان تحقیق ننگ دارد
صیّادی مرادت گر مطلب تمنّاست
زین دامگاهِ عبرت جستن خدنگ دارد
عالم جمال یار است بیپردهٔ تکلّف
امّا کسی چه بیند آیینه زنگ دارد
گردی دگر که دیده است از کاروان امّید
افسوس فرصت اینجا چندی درنگ دارد
زین کارگاه تمثال با دل قناعت اولیست
از هر گلی که خواهی آیینه رنگ دارد
آسان نمیتوان شد غیرتْ شریک مجنون
از خانه برمیایید، صحرا پلنگ دارد
کس تا کجا بمالد چشمِ تأمّل اینجا
سیر سواد هستی صد دشت بنگ دارد
شغل دگر نداریم جز سر به پا فکندن
شمع بساطِ تسلیم یک گل به چنگ دارد
پیری دمی که گل کرد بییأسِ دم زدن نیست
چون شیشه سرنگون شد قلقل ترنگ دارد
آیینه عالمی را بیدم زدن فروبرد
آغوشِ سینه صافی کام نهنگ دارد
نقّاش چشم مستی گردانده است رنگم
تصویر من کشیدن چندین فرنگ دارد
در طبع هرکه دیدیم سعی نگینتراشی است
تا نام بینشان نیست این کوه سنگ دارد
بیدل تلاش دولت ننگ هزار عیب است
بر نردبان دویدن رفتار لنگ دارد



