
بیدل دهلوی- غزل شماره 154
خارج آهنگی ندارد سبحه و زنار ما
میدود مرکز همان سر بر خط پرگار ما
از ادب پروردگان یاد تمکین توایم
موی چینی میفروشد ناله در کهسار ما
سعی ما چون شمع بیتاب هوای نیستی ست
تا پر رنگی ست از خود میکند منقار ما
گر همه مخمل شود خواب بهار اینجا تر است
سایهٔ گل پر عرق ریزست در گلزار ما
تا نگه رنگ تأمل باخت پروازیم و بس
چون سحر تا کی شود شبنم قفس بردار ما
بوی گل مفت تأملهاست گر وامیرسی
نبض واری در نفس پر میزند بیمار ما
ذرهایم از خجلت سامان موهومی مپرس
اندک هر چیز دارد خنده بر بسیار ما
شهرت رسوایی ما چون سحر پوشیده نیست
گل ز جیب چاک میبندند بر دستار ما
از ازل آشفتگی بنیاد تعمیر دلیم
موی مجنون چیدن است از سایهٔ دیوار ما
یأس پیری قطع کرد از ما امید زندگی
بسکه خم گشتیم افتاد از سر ما بار ما
همچوعکس آب تشویش از بنای ما نرفت
مرتعش بوده ست گویی پنجهٔ معمار ما
در خور هر سطر بیدل باید از خود رفتنی
جاده ها بسته ست بر سر قاصد از طومار ما



