
بیدل دهلوی- غزل شماره 1513
محرمِ آهنگِ دل شو سرمه بر آواز بند
یک نفس از خامشی هم رشتهای بر ساز بند
خودگدازی کعبهٔ مقصود دارد در بغل
کم ز آتش نیستی احرام این انداز بند
عاقبت بینی نظر پوشیدن است از عیب خلق
آنچه در انجام خواهی بستن از آغاز بند
نیست غیر از خاکساری پردهدار راز عشق
گر توانی مشت خاکی شو لب غمّاز بند
با خراش قلب، ممنون صفا نتوان شدن
خون شو ای آیینه! راه منّت پرداز بند
موج میباشد کلید قفلِ وسواسِ حباب
عقدهٔ دل وانمیگردد به تار ساز بند
ننگ آزادیست بر وهم نفس دل بستنت
این گره را همچو اشک از رشته بیرون تاز بند
زان لب خاموش شور دل گریبان میدرد
حیف باشد غنچهها را بر قبای ناز بند
ناله میگویند پروازش به جایی میرسد
ای اثر! مکتوب ما بر شعلهٔ آواز بند
دستگاه ما و من بر باد حسرت رفته گیر
هرچه میبندی به خود چون رنگ بر پرواز بند
بیدل اینجا یأسِ مطلب فتحِ بابِ مدّعاست
از شکست دل گشادی بر طلسم راز بند



