
بیدل دهلوی- غزل شماره 1432
غافلی چند که نقشِ حق و باطل بستند
هرچه بستند بر این طاق و سرا، دل بستند
سعی غوّاص در این بحر جنونپیمایی ست
آرمیدن گهری بود به ساحل بستند
چون سحر مرهمِ کافورِ شهیدانِ ادب
لبِ زخمیست که از شکوهٔ قاتل بستند
پی مقصد به چه امّید کسی بردارد
نامهای بود تپش بر پر بسمل بستند
شعله تا بال کشد دود برون تاخته است
بار ما پیشتر از بستن محمل بستند
جوهر گل همه در شوخی اجزا صرف است
آنچه از دانه گشودند به حاصل بستند
ره نبردم به تمیز عدم و هستی خویش
این دو آیینه به هم سخت مقابل بستند
عمر چون شمع به واماندگیام طی گردید
نامهٔ جادهٔ من بر سر منزل بستند
بیتکلٌف نه حبابیست در این بحر نه موج
نقش بیحاصلی ماست که زایل بستند
جرأت از محو بتان راست نیاید بیدل
حیرتِ آینه دستیست که بر دل بستند



