
بیدل دهلوی- غزل شماره 1420
عشق مطربزادهای بر ساز و تقوا زور کرد
دانهٔ تسبیح را زاهد خرِ طنبور کرد
با همه واماندگی روزی دو آزادی خوشست
خانه را نتوان به اندوه تعلّق گور کرد
زین گلستان صد سحر جوشید و صد شبنم دمید
عبرتم سیر چکیدنهای یک ناسورکرد
بگذر از بیصرفه گوییها که سازِ انبساط
گوشمالی خورد هرگه ناله بیدستورکرد
موسی ما شعلهها در پردهٔ نیرنگ داشت
حسرتی از دل برون آورد و برق طور کرد
با چنین فرصت نبود امکان مژه برداشتن
وعدهٔ دیدار خلقی را املْ مزدورکرد
شهرتِ اقبالِ عجز از چترِ شاهی برتر است
موی چینی سایه آخر بر سر فغفور کرد
شور اسرارم جنون انگیخت از موی سفید
شوخی این پنبهام هنگامهٔ منصور کرد
نی ز طاعت بهرهای بردم نه ذوقی از گناه
در همه کارم حضور نیستی معذور کرد
دخل آگاهی به یک سو نه که تحقیق غیور
چشم خلقی را به انگشتِ شهادت کور کرد
بیدل از عزلت کلامم رتبهٔ معنی گرفت
خمنشینی بادهام را اینقدر پُر زور کرد



