
بیدل دهلوی- غزل شماره 140
چه فسردگی بلد تو شد که به محفل من و ما بیا
که گشود راه غنودنت که درین فسانه سرا بیا
نفسی ست مغتنم هوس، طربی و حاصل عبرتی
سر بام فرصت پر فشان چو سحر به کسب هوا بیا
تک و تاز وهم جنون عنان به سپهر میبردت کشان
تو غبار باخته طاقتی به زمین عجز رسا بیا
به غبار قافلهٔ سلف نرسیدهای و گذشتهای
صف پیش میزندت صلا که بیا و رو به قفا بیا
سر و پا دمی که به هم رسد، تک و تازها به قدم رسد
خم انتظار تو میکشم به وداع قد دوتا بیا
به بتان چه تحفه برد اثر ز ترانهٔ قسمی دگر
به رهت سیه شده خون من به بهار رنگ حنا بیا
کس ازین حدیقه نمیبرد کم وبیش قسمت بی سبب
چو چنار کو طلب ثمر به هزار دست دعا بیا
به ادای ناز فضولیات سر و برگ حسن قبول کو
ستم است دعوت شه کنی که به کلبههای گدا بیا
به فسون حاجت هرزه دو، در جرأتی نگشودهام
ز حیا رسیده به گوش من که عرق کن آبله پا بیا
تو چو شمع در بر انجمن به هوس ستمکش سوختن
کف پا نشسته به راه سر که بلغز و جانب ما بیا
من بیدل از در عاجزی به چه سو روم، به کجا رسم
همه سوست حکم برو برو همه جاست شور بیا بیا



