
بیدل دهلوی- غزل شماره 1391
صبح شد در عرصهٔ گردون مگو خندان سفید
کف به لب آورده است این بُختیِ کوهان سفید
تا کجا روشن شود عجز ترددهای خلق
بحر هم در خوردِ گوهر میکند دندان سفید
جادهپیمای عدم بودیم و کس محرم نبود
این ره خوابیده شد از لغزش مژگان سفید
شبههٔ تحقیق نقشی میزند بر روی آب
جز سیاهی هیچ نتوان شد درین میدان سفید
زنگ دارد جوهر آیینهٔ عرض کمال
در کلف خوابید هرجا شد مه تابان سفید
تا نگردد سختجانی دستگاهِ انفعال
استخوان در پیکر ما می شود پنهان سفید
زیر گردون چون سحردر یک نفس گشتیم پیر
میشود موی اسیران زود در زندان سفید
راه غربت یک قدم رنجش کم از صد سال نیست
اشک را از دیده دوری کرد تا مژگان سفید
بزمِ می گرم است از دمسردی واعظ چه باک؟
برف نتواند شدن در فصل تابستان سفید
انتظارِ تیغِ نازش انفعال آورد بار
چونعرق گردید آخر خون مشتاقان سفید
مینوشتم نامهای بیمطلب قربانیان
جوش نومیدی ز بس کف کرد شد عنوان سفید
کاروان انتظار آخر به جایی میرسد
بیدل از چشم ترم راهیست تا کنعان سفید



