ورود / عضویت



شبنم صبح از چمن، آبله دل می‌رود - ادبستان شعر پارسی % %

شبنم صبح از چمن، آبله دل می‌رود

بیدل دهلوی- غزل شماره 1376

شبنم صبح از چمن، آبله دل می‌رود

عیش عرق می‌کند، خنده خجل می‌رود

مخمصهٔ زندگی فرصت ما کرد تنگ

عیش و الم هیچ نیست عمر مخل می‌رود

زین همه نشو و نما منفعل است اصل ما

درخور شاخ بلند ریشه به ‌گل می‌رود

تک به هوا می زند خلق ز حرص بگیر

گرچه به دوشِ نفس ‌کرد بهل می‌رود

هرچه دمد زین بهار نشئهٔ آفت شمار

در رگ گل آب نیست خون بحل می‌رود

رنج و الم هم نداد دادِ ثباتی ‌که نیست

زین مرض‌آباد یأس دق شد و سل می‌رود

فرصتِ ‌کارِ نفس مغتنمِ غفلت است

آمده در یاد نیست، رفته ز دل می‌رود

بیدل ازین رنگ و بو، غنچهٔ دل جمع نیست

قافلهٔ اتّفاق ربط گسل می‌رود

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤