
بیدل دهلوی- غزل شماره 1376
شبنم صبح از چمن، آبله دل میرود
عیش عرق میکند، خنده خجل میرود
مخمصهٔ زندگی فرصت ما کرد تنگ
عیش و الم هیچ نیست عمر مخل میرود
زین همه نشو و نما منفعل است اصل ما
درخور شاخ بلند ریشه به گل میرود
تک به هوا می زند خلق ز حرص بگیر
گرچه به دوشِ نفس کرد بهل میرود
هرچه دمد زین بهار نشئهٔ آفت شمار
در رگ گل آب نیست خون بحل میرود
رنج و الم هم نداد دادِ ثباتی که نیست
زین مرضآباد یأس دق شد و سل میرود
فرصتِ کارِ نفس مغتنمِ غفلت است
آمده در یاد نیست، رفته ز دل میرود
بیدل ازین رنگ و بو، غنچهٔ دل جمع نیست
قافلهٔ اتّفاق ربط گسل میرود



