
بیدل دهلوی- غزل شماره 1369
شب که در بزمِ ادب قانونِ حیرت ساز بود
اضطرابِ رنگ، برهم خوردن آواز بود
در شکنجِ عزلت آخر توتیا شد پیکرم
بال و پر بر هم نهادن چنگل شهباز بود
صافی دل کرد لوحِ مشقِ صد اندیشهام
یاد ایّامی که این آیینه بیپرداز بود
کاستم چندانکه بستم نقش آن موی میان
ناتوانیهای من کلکِ خطِ اعجاز بود
حسرتِ وصلِ تو گل کرد از ندامتهای من
دستِ برهم سوده تحریک لب غمّاز بود
نونیازِ الفتِ داغِ محبّت نیستم
طفلِ اشکم چون شرر در سنگ آتشباز بود
عشقِ بیپروا، دماغِ امتحان ما نداشت
ورنه مشت خاک ما هم قابل پرواز بود
دست ما و دامنِ حیرت که در بزم وصال
عمر بگذشت و همان چشم ندیدن باز بود
کاش ما هم یک دو دم با سوختن میساختیم
شمع در انجام داغِ حسرتِ آغاز بود
دوری وصلش طلسم اعتبار ما شکست
ورنه این عجزی که می بینی غرور ناز بود
آنچه در صحرای کثرت صورت واماندگیست
در تماشاگاهِ وحدت شوخی انداز بود
درخور کسوت کنون خجلتکش رسواییام
عمرها عریانی من پردهدار راز بود
یک گهر بیضبط موج از بحر امکان گل نکرد
هر سری کاندوخت جمعیّت گریبانساز بود
هستی ما نیست بیدل غیرِ اظهارِ عدم
تا خموشی پرده از رخ برفکند آواز بود



