
بیدل دهلوی- غزل شماره 1367
شب که از شوق تو پروازم بهارْ آهنگ بود
استخوان هم در تنم چون شمع مغز رنگ بود
خواب راحت باخت دل آخر به افسون صفا
داشت مژگانی بهم آیینه تا در زنگ بود
در جهان بیتمیزی صلح هم موجود نیست
صبر و کوشش را تأمّل عرصهگاه جنگ بود
نقد راحت میشمارد گرد از خود رفتنم
همچو آتش بستر نازم شکست رنگ بود
اشک از لغزیدنی بر دوش صد مژگان گذشت
قطع چندین جاده، پااندازِ عذر لنگ بود
تیرهبختی سرمهٔ کام و زبان کس مباد
چنگِ گیسو هم به چندین تار بیآهنگ بود
شوخی مژگانت از خواب گران سر برنداشت
پنجهٔ این ظالم بیباک زیر سنگ بود
بلبل ما را همین پروازِ عبرت غنچه نیست
ناله هم منقار شد از بسکه گلشن تنگ بود
مردهام امّا خجالت از مزارم میدمد
دور از آن در، خاک گشتن هم غبار ننگ بود
قید دل بیدل نفس را هرزهسنجِ وهم کرد
شوخی ناز پری در شیشه پر بیسنگ بود



