ورود / عضویت



ز شرمِ سرنوشتی ‌کز ازل بنیاد من دارد - ادبستان شعر پارسی % %

ز شرمِ سرنوشتی ‌کز ازل بنیاد من دارد

بیدل دهلوی- غزل شماره 1332

ز شرمِ سرنوشتی ‌کز ازل بنیاد من دارد

عرق در چینِ پیشانی زمین آبکن دارد

بساط ناز می‌پردازم امّا سازِ فرصت ‌کو

مه اینجا پیشتر ز آرایش دامن شکن دارد

به ‌این ‌فرصت‌ بضاعت‌ هرچه‌ داری ‌رفته ‌گیر از کف

گمانی هم ‌کزین بازیچه بردی باختن دارد

وفا جز سوختن آرایش دیگر نمی‌خواهد

همین داغست اگر شمع بساط ما لگن دارد

خموشی چشمهٔ جوشست دریای معانی را

مدد از سرمه دارد چون قلم هرکس سخن دارد

به این نیرنگ تا کی خفّت افلاس پوشیدن

فلک صد رنگ می‌گرداند و یک پیرهن دارد

پی یک لقمه در مهمانسرای عالم حاجت

هوس تا دست شوید آبروها ریختن دارد

بهار عمر باید در خزان‌ کردن تماشایش

گل شمعی ‌که ما داریم در چیدن چمن دارد

به جایی واکشیدی ‌کز سلامت نیست آثاری

تو مست خواب و این ویرانه دیوار کهن دارد

دو روزی عذرخواه نالهٔ دل بایدم بودن

غریبی در دیار بیکسی یاد وطن دارد

اگر از غیرتِ طبعِ قناعت آگهی بیدل

به سیلی تا رسد کارت طمع‌ گردن زدن دارد

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤