
بیدل دهلوی- غزل شماره 1285
دون طبع قدرش از هوس افزون نمیشود
خاک به باد تاخته گردون نمیشود
دل خون کنید و ساغرِ رنگِ وفا زنید
برگِ طرب به جامهٔ گلگون نمیشود
جایی که عشق ممتحنِ دردِ الفت است
آه از ستمکشی که دلش خون نمیشود
بگذار تا ز خاک سیه سرمهاش کشند
چشمی که محو صنعت بیچون نمیشود
در طبع خلق وسوسهٔ اعتبارها
خاریست ناخلیده که بیرون نمیشود
بیبهره را ز مایهٔ امداد کس چه سود؟
دریا حریف کاسهٔ واژون نمیشود
بیپاسبان به خاک فرو رفته گنج زر
پُر غافل است خواجه که قارون نمیشود
گل، یاد غنچه میکند و سینه میدرد
رفت آنکه جمع میشدم اکنون نمیشود
بیتاب عشق را ز در و دشت چاره نیست
لیلی خیال ما ز چه مجنون نمیشود
دل بر بهار ناز حنا دوختهست چشم
تا بوسه بر کفت ندهد خون نمیشود
بیدل تأمّل اینهمه نتوان به کار برد
کز جوش سکته شعر تو موزون نمیشود



