
بیدل دهلوی- غزل شماره 1256
دل جهان دیگر از مرآت یکدیگر شود
نسخه بردارند چندان کاین ورق دفتر شود
ناز دارد رشتهٔ آشفتگیهای نیاز
زلف معشوق است کار من اگر ابتر شود
محو گردیدن سراپای مرا آیینه کرد
چون نگه در حیرت افتد عالم دیگر شود
تا دهد هر ذرّۀ من عرضِ حسرتنامهای
این کف خاکی که دارم کاش مشتی پر شود
ای فلک! از مشت خاک من برانگیزان غبار
شاید این ننگ هیولا قابل پیکر شود
با نسب محتاج نبوَد صاحب کسب و کمال
بینیاز از بحر گردد قطره چون گوهر شود
سبحهداران پُر جنونپیمای بیکیفیّتند
جادۀ این کاروان یارب خط ساغر شود
همچو عکس زنگی از آیینه میگردد عیان
بر رخ ویرانهام مهتاب اگر چادر شود
نیست غیر از وعظِ خاموشی ز فریادم بلند
همچو نی گر بند بندم پایهٔ منبر شود
بیخموشی نیست ممکن پاس تمکین داشتن
موج در گوهر خزد هرجا نفس لنگر شود
بیدل آدم باش فکر راکب و مرکوب چیست
از هوس تا کی کسی پالان گاو و خر شود



