
بیدل دهلوی- غزل شماره 1228
درشتخو سخنش عافیتْ ثمر نبوَد
صدایِ تارِ رگِ سنگ جز شرر نبوَد
هجومِ حادثه با صاف دل چه خواهد کرد؟
ز سیل، خانهٔ آیینه را خطر نبود
غبارِ وحشتِ ما از سراغ مستغنیست
به رفتنِ نگه از نقش پا اثر نبود
به عالمی که ادب محو بینشانیهاست
هوس اگر همه عنقاست نامه بر نبود
به کارگاهِ تأمّل همان دل است نفس
گره به رشتهٔ کارم کم از گهر نبود
ز بخت شکوه ندارم که نخلِ شمعِ مرا
بهارِ سوختنی هست اگر ثمر نبود
به رنگِ ریگِ روان رهنورد سودا را
به غیر آبلهٔ پا گل سفر نبود
در این محیط که هر قطره نقد باختن است
خوش آن حباب که آهیش در جگر نبود
مخواه رنگِ حلاوت ز گفتگو بیدل
نیی که ناله کند قابل شکر نبود



