
بیدل دهلوی- غزل شماره 1140
چشمی که بر آن جلوه نظر داشته باشد
یارب به چه جرأت مژه برداشته باشد؟
هر دل که ز زخم تو اثر داشته باشد
صد صبح گلِ فیض به بر داشته باشد
عمریست دکانِ نفسِ سوخته گرم است
از آه من آیینه خبر داشته باشد
با پرتوِ خورشیدِ کرم سهل حسابی ست
گر شبنم ما دامن تر داشته باشد
دل توشه کش وهمِ حبابست درین بحر
امّید که آهی به جگر داشته باشد
جا بر سر دوش است کسی را که درین بزم
با ما چو سبو دست به سر داشته باشد
از تیغِ نگاهت دل آیینه دو نیم است
هرچند ز فولاد سپر داشته باشد
ما را به ادبگاه حضورت چه پیام است؟
قاصد مگر از خویش خبر داشته باشد؟
از وحشت ما بر دلِ کس نیست غباری
یک ذرّه تپیدن چقدر داشته باشد؟
ای بیخبر از عشق مجو سازِ سلامت
جز سوختن آتش چه هنر داشته باشد؟
ناکام فسردیم چو خون در رگ یاقوت
رنگی ندمیدیم که پَر داشته باشد
بیدل خلفِ سلسلهٔ عبرتِ امکان
جز مرگ چه از ارث پدر داشته باشد؟



