
بیدل دهلوی- غزل شماره 1106
تا عرق، گلبرگِ حسنت یک دو شبنم آب داد
خانهٔ خورشید رَختِ ناز بر سیلاب داد
کس به ضبط دل چه پردازد؟ که عرض جلوه ات
حیرت آیینه را هم جوهر سیماب داد
در محبّت غافل از آداب نتوان زیستن
حسن گوش حلقههای زلف را هم تاب داد
نرگس مست بتان را وانکرد از خواب ناز
آنکه عاشق را چو شبنم دیدۀ بیخواب داد
هرزه جولان بود سعی جستجوهای امید
یأس گل کرد و سراغ مطلب نایاب داد
میتپد خلقی به خون از یاد استغنای ناز
بیش ازین نتوان دمِ تیغِ تغافل آب داد
خواب امنی در جهانِ بیتمیزی داشتم
چشم واکردن سرم در عالم اسباب داد
داشت غافل سرکشیهای شباب از طاعتم
قامت خمگشته یاد ازگوشهٔ محراب داد
اضطراب شعله عرض مسند خاکستر است
هر که رفت از خویش عبرت بر من بیتاب داد
استقامت در مزاج عافیت خون کردهام
رشتهٔ امّید من نگسسته نتوان تاب داد
بیطراوت بود بیدل کوچهباغِ انتظار
گریهٔ نومیدی آخر چشم ما را آب داد



