ورود / عضویت



بهارِ عمر به صبحِ دمیده می‌ماند - ادبستان شعر پارسی % %

بهارِ عمر به صبحِ دمیده می‌ماند

بیدل دهلوی- غزل شماره 1059

بهارِ عمر به صبحِ دمیده می‌ماند

نفس به وحشتِ صیدِ رمیده می‌ماند

نسیمِ عیش اگر می‌وزد درین گلشن

به صیتِ شهپرِ مرغِ پریده می‌ماند

به هرچه دیده گشودیم موجِ خون‌ گل‌ کرد

نگاه ما به رگ نیش دیده می‌ماند

بیا که بی‌تو به چشمِ ترم هجوم نگاه

به موج صفحهٔ مسطر کشیده می‌ماند

ز عجز اگر سرِ طومارِ شکوه بگشایم

نفس به سینه چو خط بر جریده می‌ماند

کجا رویم ‌که دامانِ سعیِ بسملِ ما

ز ضعف در تهِ خون چکیده می‌ماند

چه‌ گل‌ کنیم به دامن ز پای خواب‌آلود

بهارِ آبله هم نادمیده می‌ماند

به نارسایی پرواز رفته‌ام از خویش

پر شکسته به رنگ پریده می‌ماند

قدح به دستِ خمستانِ شوقِ ‌کیست بهار

که ‌گل به چهرۀ ساغر کشیده می‌ماند

به حسرتِ دمِ تیغت جراحتِ دل ما

به عاشقان گریبان دریده می‌ماند

به طبعِ موجِ ‌گهر اضطراب نتوان بافت

سرشک ما به دل آرمیده می‌ماند

ز نسخهٔ‌ دو جهان درس ما فراموشی‌ ست

به‌ گوش ما سخنی ناشنیده می‌ماند

مرا به بزم ادب ‌کلفتی‌ که هست این است

که شوق بسمل و دل ناتپیده می‌ماند

خوش است تازه ‌کنی طبع دوستان بیدل

که فطرتت به شراب رسیده می‌ماند

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤