
بیدل دهلوی- غزل شماره 1052
بنای حرص به معراج مدّعا نرسید
گذشت از فلک امّا به پشت پا نرسید
دماغِ جاه به کیفیّت حضور نساخت
به سربلندی این بامها هوا نرسید
نفس به فهمِ پیامِ ازل نکرد وفا
رسیده بود می امّا دماغها نرسید
ندامت است چمنسازِ نوبهارِ امید
چه رنگ بست به دستی که این حنا نرسید
شکست چینیِ دل بر فلک رساند ترنگ
ولی چه سود به گوش من این صدا نرسید
ادبپرستی ازین بیشتر چه میباشد
دچار او نشد آیینه تا به ما نرسید
غرض رساندن پیغام نارسایی بود
رسید قاصد ما هرکجا دعا نرسید
چو یأس مرجع امّید نارسایانیم
به ما رسید تلاشی که هیچ جا نرسید
مرا زغیرت تحقیق رشک میآید
به فطرتی که به هرکس رسید وانرسید
ز صبحِ هستی ما شبنمی بهار نکرد
به خنده رفت گل و نوبت حیا نرسید
بساط علم گروتازی دلایل داشت
خدنگ کس به نشان تا نشد خطا نرسید
ز کارگاهِ تجدّد عیان نشد بیدل
جز اینقدر که کس اینجا به انتها نرسید



