
بیدل دهلوی- غزل شماره 1050
بلاکشان محبّت گلِ چه نیرنگند
شکستهاند به رنگی که عالمِ رنگند
چه شیشه و چه پری خانهزاد حیرت ماست
به آرمیدگیِ دل که بیخودان سنگند
ز عیبپوشی ابنای روزگار مپرس
یکی گر آینه پرداخت دیگران زنگند
فریب صلح مخور از گشادهرویی خلق
که تنگ حوصلیگیهای عرصهٔ جنگند
به وادیی که طلب نارسای مقصد اوست
بهوش باش که منزل رسیدن لنگند
نوای پردۀ بیتابی نفس این است
که عافیتطلبان سخت غفلتْ آهنگند
تو هر شکست که خواهی به دوش ما بربند
وفا سرشته حریفان طبیعتِ رنگند
ز وهم بر سر مینای خود چه میلرزی
شنو ز شیشهگران در شکستن سنگند
به بستن مژه انجام کار شد معلوم
که آب آینهها جمله طعمهٔ زنگند
حباب نیمنفس با نفس نمیسازد
ز خود تهیشدگان بر خود اینقدر تنگند
ز خلق آنهمه بیگانه نیستی بیدل
تو هرزهفکری و این قوم عالمِ بنگند



