
بیدل دهلوی- غزل شماره 1044
به عبرت سرکشان را موی پیری رهنمون گردد
زند خاکسترش دامن که آتش سرنگون گردد
ز خودداری عبث افسردگیها میکشد فطرت
اگر تغییر رنگی گل کند باغِ جنون گردد
گرانی نیست اسباب جهان دوشِ تجرّد را
الف با هرچه آمیزد محال است اینکه نون گردد
جهانی می کَند جان لیک جز عبرت که میداند
که سقف خانهٔ فرهاد آخر بیستون گردد
جگرها میگدازیم و نداریم از طلب شرمی
که بهر دانهای چند آسیای ما به خون گردد
غریق عالمِ آبیم لیک از الفتِ هستی
بر این دریا پل آراید قدح گر واژگون گردد
طبیعت بدلجام افتاد از کم همّتیهایت
تو فارس نیستی ورنه چرا مرکب حرون گردد
مطیع عالم ناچیز نتْوان دید همّت را
ترحّمهاست بر مردی که حیزی را زبون گردد
ز افراط تعیّن رونقِ حسنِ غنا مشکن
دمد کمرنگی از باغی که آب آنجا فزون گردد
فروغ می چه رنگ انشا کند از چهرهٔ زنگی
زگال تیره روز آتش خورد تا لالهگون گردد
ندامتها ز ابرامِ نفس دارم که هر ساعت
بوَد در دل صد امّید و به نومیدی برون گردد
به افسونِ بقا عمریست آفت میکشم بیدل
ازین جوی ندامت خوردهام آبی که خون گردد



