
بیدل دهلوی- غزل شماره 1043
به طرازِ دامنِ نازِ او چه ز خاکساری ما رسد؟
نزد آن مژه به بلندیی که ز گرد سرمه دعا رسد
تک و پویِ بیهده یک نفس درِ انفعالِ هوس نزد
به محیط می رسدم شنا عرقی اگر به حیا رسد
به فشارِ تنگی این قفس، چو حبابِ غنچه نشستهام
پرِ صبح میکشم از بغل همه گر نفس به هوا رسد
ز خمارِ فرصتِ پرفشان نه بهار دیدم و نی خزان
همه جاست نشئه به شرط آن که دماغها به وفا رسد
نه زمین بساطِ غبارِ ما نه فلک دلیلِ بخارِ ما
به سراغِ گردِ نفس کسی به کجا رسد که به ما رسد
به گشادِ دستِ کرم قسم که درین زیانکدهٔ ستم
نرسد به تهمتِ بستگی ز دری که نان به گدا رسد
دلِ بینوا به کجا برد؟ غمِ تنگدستی و مفلسی
مژه برهم آورَد از حیا که برهنهای به قبا رسد
مگَذَر ز خاصیتِ سخا که سحابِ مزرعهٔ وفا
به فتادگی شکند عصا که فتادهای به عصا رسد
به دعایی از لبِ عاجزان نگشودهای درِ امتحان
که ز آبیاری یک نفس سحری به نشو و نما رسد
به کمینِ جهد تو خفته است المِ ندامتِ عاجزی
مدو آنقدَر به رهِ هوس که به خواب آبله پا رسد
به قبولِ آن کفِ نازنین که کند شفاعتِ خون من
درِ صبر میزنم آنقدَر که بهارِ رنگِ حنا رسد
سرِ رشتهٔ طرب آگهان به بهار میکشد از خزان
تو خیالِ بیدل اگر کنی ز تو بگذرد به خدا رسد



