
بیدل دهلوی- غزل شماره 1006
با که گویم چه قیامت به سرم میگذرد
که نفس نازده هر شب سحرم میگذرد
دردِ اندوه خوش است از طربِ بیکاری
حیف دستی که ز دل بر کمرم میگذرد
خاک گِل میکنم و میروم از خویش چو اشک
عرقِ شرم ز پا پیشترم میگذرد
ترک سعی طلب از شمع نمیآید راست
پای رفتارم اگر نیست سرم میگذرد
گرد کم فرصتیِ کاغذِ آتش زدهام
هر نفس قافلهواری شررم میگذرد
نامهها در بغل از شهرت عنقا دارم
قاصد من همه جا بیخبرم میگذرد
ذوق راحت چقدر راهزن آگاهی ست
عمر در خواب ز بالین پرم میگذرد
دل چو سنگ آب شود تا نفسم پیش آید
زندگی منتظر شیشه گرم میگذرد
چشم بربند، تلاش دگرت لازم نیست
لغزش یک مژه از دیر و حرم میگذرد
خاک هر در که به افسونِ طمع میبوسم
آب میگردد و آبش ز سرم میگذرد
مرکز ساز حلاوت گره خاموشی ست
گر نفس میزنم از نی شکرم میگذرد
آمد و رفت نفس مغتنم راحت گیر
زندگی کو اگر این گرد ز رم میگذرد
ستمی نیست چو ایثار به بنیادِ خسیس
می درد پوست چو ماهی ز درم میگذرد
نیستم قابل یک گام در این دشت چو عمر
لیک چندانکه ز خود میگذرم میگذرد
راه در پردهٔ تحقیق ندارم بیدل
عمر چون حلقه به بیرون درم میگذرد



