
بیدل دهلوی- غزل شماره 704
سر هر کس ز گلی پر زده است
گل ندانست چه بر سر زده است
گر بود آینه منظور بتان
چشم ما هم مژه کمتر زده است
لغزش میکدۀ عجز رساست
پای پر آبله ساغر زده است
بی رخش نام تماشا مبرید
بر نگاهم مژه نشتر زده است
با دل جمع همان میسوزم
شعله اینجا در اخگر زده است
شمع گر سیر گریبان دارد
فال پروانه ته پر زده است
تا رهی وا شود از قد دوتا
زندگی حلقه بر این در زده است
شوقم از نامه بران مستغنی ست
رنگ ما پر به کبوتر زده است
گرۀ دل ز که جوید ناخن
دست های همه قیصر زده است
ناله گر مشق جنون میخواهد
ششجهت صفحهٔ مسطر زده است
غافل از طعن کس آگاه نشد
بر رگ مرده که نشتر زده است
تا کجا زحمت امید بریم
نفس این بال مکرر زده است
نیست آتش که ز جا برخیزد
دل بیمار به بستر زده است
فقر آزادی بی ساختهای ست
کوتهی دامن ما بر زده است
این سخن نیست که یاران فهمند
عبرت از بیدل ما سر زده است



