
بیدل دهلوی- غزل شماره 700
سر منزل ثبات قدم جاده ساز نیست
لغزیدهایم، ورنه ره ما، دراز نیست
بر دوش نیستی نتوان بست ننگ جهد
رفتن ز خویش ناقهٔ راه حجاز نیست
تشویش انتظار قیامت قیامت است
ما را دماغ این همه ابرام ناز نیست
مژگان به هر چه باز کنی، مفت حیرت است
عشق هوس، همین دو سه روز است، باز نیست
گر محرم اشارۀ مژگان او شوی
در سرمه نغمهای ست که در هیچ ساز نیست
بی اختیار حیرتم، از حیرتم مپرس
آیینه است آینه، آیینه ساز نیست
زیر فلک به کاهش دل ساز و صبر کن
در کارگاه شیشه گران جز گداز نیست
نقصان آبرو کش و نام گهر مبر
سوداگر جهان غرض امتیاز نیست
جز همت آنچه ساز جهان تنزل است
باید نشیب کرد، تصور فراز نیست
ما عجزپیشه ها همه معشوق طینتیم
لیک آن بضاعتی که توان کرد، ناز نیست
سودای خضر، راست نیاید به تیغ عشق
ایثار نقد کیسهٔ عمر دراز نیست
عجز نفس چه پرده گشاید ز راز دل
ما را نشاندهاند بر آن در که باز نیست
بیدل گداز دل خور و دندان به لب فشار
بر خوان عشق دعوت نان و پیاز نیست



