ورود / عضویت



سرمایهٔ عذر طلبم از همه بیش است - ادبستان شعر پارسی % %

سرمایهٔ عذر طلبم از همه بیش است

بیدل دهلوی- غزل شماره 699

سرمایهٔ عذر طلبم از همه بیش است

در قافلهٔ اشک همین آبله پیش است

جهدی ‌که ز فکر حسد خلق برآیی

خاری ‌که به پایی نخلد مرهم ریش است

تا مرگ فسردن نکشد طینت مردان

آتش‌ همه دم‌ سوختهٔ غیرت‌ خویش است

جایی ‌که ز خط تو نمو سبز نگردد

فردوس اگر تل شود انبار حشیش است

از برگ طراوت نگهی آب ندادیم

سرسبزی این باغ به شاخ بز و میش است

از سنگ شرر گم نشد از خاک غبارش

از یأس بپرسید که راحت به ‌چه ‌کیش است

بسته ‌ست قضا ربط علایق به‌گسستن

هشدار که بیگانگیی با همه خویش است

دکان عدم مایهٔ تغییر ندارد

ماییم و متاعی‌ که نه‌ کم بود و نه بیش است

بیدل به ادب باش‌ که در پیکر انسان

گر رگ ‌کند اظهار پری تشنهٔ نیش است

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤