
بیدل دهلوی- غزل شماره 699
سرمایهٔ عذر طلبم از همه بیش است
در قافلهٔ اشک همین آبله پیش است
جهدی که ز فکر حسد خلق برآیی
خاری که به پایی نخلد مرهم ریش است
تا مرگ فسردن نکشد طینت مردان
آتش همه دم سوختهٔ غیرت خویش است
جایی که ز خط تو نمو سبز نگردد
فردوس اگر تل شود انبار حشیش است
از برگ طراوت نگهی آب ندادیم
سرسبزی این باغ به شاخ بز و میش است
از سنگ شرر گم نشد از خاک غبارش
از یأس بپرسید که راحت به چه کیش است
بسته ست قضا ربط علایق بهگسستن
هشدار که بیگانگیی با همه خویش است
دکان عدم مایهٔ تغییر ندارد
ماییم و متاعی که نه کم بود و نه بیش است
بیدل به ادب باش که در پیکر انسان
گر رگ کند اظهار پری تشنهٔ نیش است



