اقبال لاهوری
پیام مشرق
شماره 218
می تراشد فکر ما هر دم خداوندی دگر
رست از یک بند تا افتاد در بندی دگر
بر سر بام آ، نقاب از چهره بی باکانه کش
نیست در کوی تو چون من آرزومندی دگر
بس که غیرت می برم از دیده ی بینای خویش
از نگه بافم به رخسار تو روبندی دگر
یک نگه یک خنده ی دزدیده یک تابنده اشک
بهر پیمان محبت نیست سوگندی دگر
عشق را نازم که از بی تابی روز فراق
جان ما را بست با درد تو پیوندی دگر
تا شوی بی باک تر در ناله ای مرغ بهار
آتشی گیر از حریم سینه ام چندی دگر
چنگ تیموری شکست آهنگ تیموری بجاست
سر برون می آرد از ساز سمرقندی دگر
ره مده در کعبه ای پیر حرم اقبال را
هر زمان در آستین دارد خداوندی دگر