سپهر منزلتا، تا سپهر راست مدار

آذر بیگدلی – قطعه شماره 11

سپهر منزلتا، تا سپهر راست مدار

مدار آن به مرادت چنانکه خواهی باد

الهی افتد بر خاک سایه تا ز فلک

ز رایتت به سرش سایه ی الهی باد

هر آن ستاره، که شب بر درت چراغ نسوخت

سیاه روزتر از شمع صبحگاهی باد

به طرف ماهت، اگر پای کج نهد کیوان

ز جنبش سرطان، کشتیش تباهی باد

اگر نه دانه کش خرمنت بود برجیس

ز خوشه چینی دونانش، چهره کاهی باد

نه گر دهد به تو ای شیر تاج خود بهرام

به سر چو گاو، دو شاخش ز بی کلاهی باد

اگر به خاک درت، خویش را بسنجد مهر

به کم عیاری، میزانش در گواهی باد

اگر نه مطربه ی مجلست بود ناهید

نهیب عقربش از هر ترانه ناهی باد

اگر نه مونس کتاب توست، یونس تیر

گه رقم به کفش خامه خار ماهی باد

ز عکس روی تو، افزونی ار بجوید ماه

ز جانگزا دم کژدم، به جسم کاهی باد

اگر به پای محب تو، سر نساید رأس

دو نیمه سر، چو دو پیکر؛ ز تیغ شاهی باد

اگر به کام عدویت، ذنب بریزد زهر

کمان به گردن پیشت به عذرخواهی باد

به دوستان تو تا در تزاید است اقطاع

به دشمنان تو ابعاد در تناهی باد