تا نشویید به می دفتر دانایی را

وحدت کرمانشاهی – غزل شماره 7

تا نشویید به می دفتر دانایی را

نتوان پای زدن عالم رسوایی را

سرنوشت ازلی بود که داغ غم عشق

جای دادند به دل لاله ی صحرایی را

آنکه سر باخت به صحرای جنون می‌داند

که چه سوداست به سر این سر سودایی را

برو از گوشه‌نشینان خرابات بپرس

لذت خلوت و خاموشی و تنهایی را

دعوی عشق و شکیبا ز کجا تا به کجا

عشق در هم شکند پشت شکیبایی را

نیست جایی که نه آنجاست ولیکن جویید

در دل خویشتن آن دلبر هر جایی را

برو ای عاقل و از دیده ی مجنون بنگر

تا ببینی همه سو جلوه ی لیلایی را

یافتم عاقبت این نکته کزو یافته‌اند

دلفریبان همه سرمایه ی زیبایی را

وحدت از خاک در میکده ی وحدت ساخت

سرمه ی روشنی دیده ی بینایی را