طاقت بیار تا خبرم را بیاورند
پروانه ها سکوت پرم را بیاورند
چندین بهار طی شد و مویت سپید شد
قدری صبور باش سرم را بیاورند
باید دعا کنی نه فقط من، به غیر من
هرکس که مانده دور و برم را بیاورند
هم خاطرات مانده به دوش تفنگ را
هم خاطرات دورترم را بیاورند
باران به گرد چشم زلالت نمی رسد
وقتی که ابر بارورم را بیاورند
لبخند تو قشنگ ترین حس ممکن است
وقتی نشان مختصرم را بیاورند
نه چفیه، نه پلاک، نه انگشترم،فقط
طاقت بیار تا خبرم را بیاورند
واژگان کلیدی:اشعار نجمه بنائیان بروجنی،نمونه شعر نجه بنائیان بروجنی،شاعر نجمه بنائیان بروجنی،شعرهای نجمه بنائیان بروجنی،شعری از نجمه بنائیان بروجنی،یک شعر از نجمه بنائیان بروجنی،غزل غزلیات غزل های غزلی از نجمه بنائیان بروجنی،نجمه بنائيان،نجمه بنائیان بروجني،شعر دفاع مقدس،شعر جنگ تحمیلی شاعر بروجن.
