دل مقیّد به شکرزارِ هوس نیست مرا

صائب تبریزی- غزل شماره 521

دل مقیّد به شکرزارِ هوس نیست مرا

رشتۀ حرص به پا همچو مگس نیست مرا

خواهم از عالم بالا چو صدف روزی خویش

چون نگین چشم به دست همه کس نیست مرا

بر دلم باری اگر هست ز فارغبالی است

گله از دام و شکایت ز قفس نیست مرا

عشقِ پاک است درین قافله جنسی که مراست

بیمی از هرزه درایان جرس نیست مرا

از میِ عشق بوَد مستیِ پروانۀ من

هیچ اندیشه ز شبگرد و عسس نیست مرا

نشود دام خسیسان، نفس گیرایم

گوشه گیری ز پی صید مگس نیست مرا

همه شب قافلۀ نالۀ من در راه است

گرچه فریادرسی همچو جرس نیست مرا

هست افشردن دندان به جگر، میوۀ من

چشم بر سیب زنخدان ز هوس نیست مرا

می کنم صرف شکرخندۀ بی پروایی

گرچه چون صبح فزون از دو نفس نیست مرا

بحر از جوشِ گهر یک دل پر آبله است

در چنین وقت که در سینه نفس نیست مرا

صائب آن موجِ سرابم که درین دامنِ دشت

دل به جا از نفسِ هرزه مرس نیست مرا