دل از غش صاف چون گردید در دنیا نمی ماند

صائب تبریزی- غزل شماره 3166

دل از غش صاف چون گردید در دنیا نمی ماند

چو خرمن پاک شد در دامن صحرا نمی ماند

نباشد چشم در دنبال ارواح مقدس را

ز عیسی سوزنی بر جای در دنیا نمی ماند

سخن کش می کند خالی دل ارباب معنی را

ز غواصان گهر در سینۀ دریا نمی ماند

حدیث پوچ گویان بی تأمل بر زبان آید

کف بی مغز هرگز در دل دریا نمی ماند

حذر کن چون عقاب از سایۀ بال هما صائب

که در یک جا دو ساعت دولت دنیا نمی ماند