نگار نوخطی رام نگاه صید بندم شد

صائب تبریزی- غزل شماره 3077

نگار نوخطی رام نگاه صید بندم شد

عجب آهوی مشکینی گرفتار کمندم شد

دم عیسی کند کار دم شمشیر با جانم

گوارا بس که درد او به جان دردمندم شد

من آن آتش نوا مرغم که در هر دامی افتادم

به دفع دیدۀ بد دانه اش یکسر سپندم شد

درین مدت که چون آب روان در پایش افتادم

چه غیر از بار دل حاصل ازان سرو بلندم شد؟

منم آن غنچۀ دلگیر باغ آفرینش را

که خواب نرگس مخمور تلخ از زهر خندم شد

تلاش چاه بیش از جاه دارم چون مه کنعان

که از افتادگیها پایۀ عزت بلندم شد

ز هر بندی به آن پیمان گسل افزود پیوندم

ز تیغ او جدا هر چند صائب بندبندم شد