به زخم کهنه شور از زخمهای تازه می افتد

صائب تبریزی- غزل شماره 2804

به زخم کهنه شور از زخمهای تازه می افتد

خمارآلود از خمیازه در خمیازه می افتد

محیطی را حبابی چون تواند در گره بستن؟

نگنجد در نظر حسنی که بی اندازه می افتد

به دلتنگی قناعت کن که چون افتاد دل نازک

به شکرخنده ای چون غنچه از شیرازه می افتد

ز خط و خال دل برداشتن دشواریی دارد

سیاهی بعد ایامی ز داغ تازه می افتد

ز ما نتوان به خودداری نهفتن میکشیها را

به روی کار زود این بخیه از خمیازه می افتد

نه هر کس مصرعی موزون کند مشهور می گردد

ز صد بلبل یکی صائب بلند آوازه می افتد