با زمین گیری سپهر گرم رفتاریم ما

صائب تبریزی- غزل شماره 267

با زمین گیری سپهر گرم رفتاریم ما

همچو مرکز پای بر جاییم و سیّاریم ما

سنگ راه هیچ کس از خاکساری نیستیم

زیر پای رهنوردان راه همواریم ما

با هزاران چشم می جوییم عیب خویش را

چون رسد نوبت به عیب خلق، ستّاریم ما

خود فروشی پیشۀ ما نیست چون بیمایگان

بی نیاز از ناز بیجای خریداریم ما

زیب مردان از خودآرایی نظر پوشیدن است

گه به بند جامه، گه در قید دستاریم ما

گر به پا، درد سرِ آن آستان کم می دهیم

از ره اخلاص دستی در دعا داریم ما

حرف بیجا از لب ما کم تراوش می کند

بی سؤال از گفتگو خامش چو کهساریم ما

نیست چون طاوس چشم ما به بال و پر ز پا

عیب خود را در نظر بیش از هنر داریم ما

کارفرمایی چو شیرین در جهان تلخ نیست

ور نه چون فرهاد دستی در هنر داریم ما

آنچه ما از دل سیاهی با جوانی کرده ایم

هر چه با ما می کند پیری سزاواریم ما

از صفای سینۀ ما گرچه داغ است آفتاب

در میان زنگیان آیینۀ تاریم ما

تلخکامان را به شیرینی دهن خوش می کنیم

در زمین شور بیش از پاک می باریم ما

تا رسیدن باده را با خم مدارا لازم است

ورنه از زندان جسم تیره بیزاریم ما

روی ما را سرخ خواهد کرد صائب روز حشر

آل تمغایی که از آل عبا داریم ما