صائب تبریزی- غزل شماره 2204
این چه خطّ است و این چه رخسارست
این چه آیینه، این چه زنگارست
این چه خال، این چه گوشۀ ابرو
این چه مار، این چه مهرۀ مارست
این چه ابروی سخت پیشانی
این چه لبهای نرم گفتارست
این چه چشم همیشه در خواب است
این چه شرم همیشه بیدارست
این چه تیغ زبان زهرآلود
این چه لعل لب شکربارست
این چه مژگان رخنه در دل کن
این چه چشم همیشه بیمارست
خانۀ هوش را به آب رساند
این چه پیشانی گهربارست
چشم بد دور ازان چمن که در او
مژۀ شوخ، خار دیوارست
به سخنهای آتشین صائب
سوختی عالم، این چه گفتارست
