رگ در تنت از پاکی گوهر نتوان یافت

صائب تبریزی- غزل شماره 2195

رگ در تنت از پاکی گوهر نتوان یافت

در آینۀ صاف تو جوهر نتوان یافت

هر موی خط سبز ترا پیچش خاصی است

یک حرف درین صفحه مکرّر نتوان یافت

نقشی به فریبندگی آن خط موزون

در سلسلۀ موجۀ کوثر نتوان یافت

این فتنه که در نرگس نیلوفری توست

در پردۀ نُه طارم اخضر نتوان یافت

غافل مشو از حسن خط یار که این دور

چون عهد جوانی است که دیگر نتوان یافت

تا شانه صفت سر ننهی در سر این کار

سررشتۀ آن زلف معنبر نتوان یافت

در جام می آویز که در عالم هستی

بی نشأۀ می، عالم دیگر نتوان یافت

راز دل عشّاق چو خورشید عیان است

یک نامۀ پیچیده به محشر نتوان یافت

در فکر اثر باش که جز آینه امروز

شمعی به سر خاک سکندر نتوان یافت

گردن مکش از تیغ که جز حلقۀ فتراک

در خلد ره از رخنۀ دیگر نتوان یافت

تا بر دل صد پارۀ خود تنگ نگیری

چون غنچۀ گل، دامن پر زر نتوان یافت

در ابر تُنُک، جلوۀ خورشید عیان است

چون حسن ترا در ته چادر نتوان یافت؟

کوتاه زبان شو که ز دندان ندامت

زخمی به لب خامش ساغر نتوان یافت

امرو بجز کلک گهربار تو صائب

شاخی که دهد میوۀ گوهر نتوان یافت