خورشید ترا از خط شبرنگ وبال است

صائب تبریزی- غزل شماره 2131

خورشید ترا از خط شبرنگ وبال است

چون سایه قدم پیش نهد وقت زوال است

از خنجر سیراب نترسد جگر ما

هرچند که می صاف بود مفتِ سفال است

هر دانه که از آبلۀ دست نشد سبز

زنهار مکن میل که آن تخمِ وبال است

در سلسلۀ آبلۀ دست توان یافت

امروز درین دایره آبی که حلال است

موقوف به آسایش چرخ است قرارم

هر کار که موقوفِ محال است، محال است

از بس که گرفتارِ گرفتاری خویشم

هر حلقۀ دامم به نظر چشم غزال است

بر بستر گل وقت خزان تکیه نماید

آن را که ز طاوس، نظر بر پر و بال است

صائب سخن غنچۀ نشکفته همین است

جمعیّت دل در گرهِ سختِ ملال است