سرچشمۀ حیات لب می چکان اوست

صائب تبریزی- غزل شماره 1938

سرچشمۀ حیات لب می چکان اوست

عمر دوباره سایۀ سرو روان اوست

خورشید اگرچه تاج سر آفرینش است

گُلمیخ آستان ثریّا مکان اوست

ماهی که روشن است شبستان خاک ازو

برگ خزان رسیده ای از بوستان اوست

هر چند بی کنار و میان است آن محیط

دست تصرّف همه کس در میان اوست

در هیچ سینه نیست که داغی نهفته نیست

زان آتش نهان که فلکها دخان اوست

آن شاهباز قدس که عشق است نام او

دل بیضۀ شکسته ای از آشیان اوست

عشق است میر قافلۀ عالم وجود

چرخ میان تهی جرس کاروان اوست

خونین اگر بود سخن عشق دور نیست

دلهای چاک همچو قلم در بنان اوست

بی چشم زخم، جوهر انسان کامل است

آیینه ای که نُه فلک آیینه دان اوست

خاکستری است چرخ که عشق است اخگرش

گنجینه ای است دل که خرد پاسبان اوست