نیست از دشمن محابا یک سر سوزن مرا

صائب تبریزی- غزل شماره 168

نیست از دشمن محابا یک سر سوزن مرا

کز دل سخت است در زیر قبا جوشن مرا

هر چه را خورشید سوزد، برنیاید دود ازو

نه ز بیدردی بود از آه لب بستن مرا

با دل روشن، ز نور عاریت مستغنیم

گل فتد از مهر و مه در دیدۀ روزن مرا

داشتم چندین گل بی خار چشم از سادگی

زخم خاری هم نشد روزی ازین گلشن مرا

در کمین دارد پریشان خاطری جمعیّتم

پر برون آرد چو موران، دانه در خرمن مرا

با تهیدستی درین دریای گوهر چون صدف

صد یتیم از اشک افتاده است در دامن مرا

از هوای تر شود آیینه ام تاریکتر

هیچ باغ دلگشایی نیست چون گلخن مرا

از نسیم شکر، ناف آهوی مشکین کنم

از دهان شیر سازد چرخ اگر مسکن مرا

از نفس هر چند چون عیسی روان بخشم به خلق

آب می باید گرفت از چشمۀ سوزن مرا

از زبان آتشینم گر چه محفل روشن است

نیست چون شمع از تهیدستی دو پیراهن مرا

گر چه دارم تازه، روی باغ را در برگریز

نیست چون سرو از تهیدستی دو پیراهن مرا