دلم از کثرت پیکان تو آهن شده است

صائب تبریزی- غزل شماره 1546

دلم از کثرت پیکان تو آهن شده است

تنم از ناوک دلدوز تو جوشن شده است

مژه از پرتو رخسار تو زرّین گردد

این چراغ از نفس گرم که روشن شده است؟

پنبه از داغ دل خویش که برداشت، که باز

دامن دشت جنون وادی ایمن شده است؟

در بیابان جنون، چشم به هر جا فکنی

دانۀ آبلۀ ماست که خرمن شده است

در تمنّای تو ای قبلۀ ارباب نیاز

کعبه سرگشته تر از سنگ فلاخن شده است

چاشنی از لب شکّر شکن او دارد

فکر صائب که سزاوار شنیدن شده است