تا خط از لعل گهربار تو سر بر زده است

صائب تبریزی- غزل شماره 1534

تا خط از لعل گهربار تو سر بر زده است

رشته آهی است که سر از دل گوهر زده است

خال گستاخ تو چون لاله جگر سوخته ای است

که سراپردۀ خود بر لب کوثر زده است

روی او دیده گدازست وگرنه نگهم

غوطه در چشمۀ خورشید مکرّر زده است

دست کوتاه مرا سلسله جنبان شده است

شانه تا دست در آن زلف معنبر زده است

چه خیال است که خاموش توان کرد مرا؟

عشق بر آتش من دامن محشر زده است

نامۀ شکوۀ من بس که غبارآلودست

تیر خاکی به پر و بال کبوتر زده است

در جگر گریۀ افسوس مرا شیشه شکست

تا که را باز فلک سنگ به ساغر زده است

خامشی نیست حریف دل پر رخنۀ من

مهر از موم که بر روزن مجمر زده است؟

که گذشته است ازین بادیه، کز رشتۀ اشک

دامن دشت جنون صفحۀ مسطر زده است؟

دل نفس سوخته از سینه برون می آید

چشم شوخ که دگر حلقه بر این در زده است؟

صائب از وضع جهان در دل من آبله ای است

که مکرّر به فلک خیمه برابر زده است