بی جمالت مردمک آیینۀ نزدوده ای است

صائب تبریزی- غزل شماره 1188

بی جمالت مردمک آیینۀ نزدوده ای است

بی تماشای تو مژگان دستِ بر هم سوده ای است

عاشقان را بی خرام قامت موزون تو

سرو در مدّ نظر، شمشیر زهرآلوده ای است

ماه کز نظّاره اش چشم جهانی روشن است

پیش خورشید جمالت قلب روی اندوده ای است

همّت پیران جوانان را به مقصد رهنماست

بی کمان، تیر سبکرو پای خواب آلوده ای است

نیست غیر از دیدۀ قربانیان، بی چشم زخم

در همه روی زمین صائب اگر آسوده ای است