سرکشی از قامت آن دلربا زیبنده است

صائب تبریزی- غزل شماره 1155

سرکشی از قامت آن دلربا زیبنده است

مدّ احسان هر قدر باشد رسا زیبنده است

نقد جان را مصرفی چون خاک پای یار نیست

سرو را آب روان در زیر پا زیبنده است

خوشنما باشد شراب لعل در جام بلور

پنجۀ سیمین خوبان را حنا زیبنده است

ماه در ابر تُنُک جولان دیگر می کند

سرو سیمین را قبای ته نما زیبنده است

از کریمان هر قدر لطف و تواضع خوشنماست

سرکشیّ و بی نیازی از گدا زیبنده است

سبزۀ امّید خشک از ابر بی باران شود

در لباس شرم عرض مدّعا زیبنده است

پرده پوشی می کند دولت سر بی مغز را

استخوان در سایۀ بال هما زیبنده است

می نماید تیغ غیرت جوهر خود در نیام

فقر را در آستین دست دعا زیبنده است

تا هوا را اهل دولت زیر دست خود کنند

پایۀ تخت سلیمان بر هوا زیبنده است

صفحه های ساده را مسطر بود نقش مراد

بر تن درویش نقش بوریا زیبنده است

صائب از زرّین کلاهان خاکساری خوشنماست

شاخ نرگس را نظر بر پشت پا زیبنده است